‘God roept ons om te vechten tegen onrecht’
‘God roept ons om te vechten tegen onrecht’
Meerdere keren was Debora Molenaar als vrijwilliger actief in vluchtelingenkamp Moria op het Griekse eiland Lesbos. Na haar laatste verblijf daar hoopte ze dat Moria een gesloten boek zou zijn. Maar het liep anders. Binnenkort gaat ze er weer naartoe en dan voor minimaal een jaar.

Debora (23) heeft net haar masterdiploma Pedagogische Wetenschappen op zak, maar de zoektocht naar een baan en de focus op een carrière laat nog even op zich wachten. Tijdens haar laatste stageperiode verbleef ze op Curaçao en daar hoopte ze Moria los te kunnen laten. Waarom eigenlijk? “Dat zou me een heleboel gedoe schelen. Er komt veel bij kijken om in Moria vrijwilligerswerk te kunnen doen. Het is handiger als ik het los kan laten, dacht ik, ik kan de wereld niet redden.” Maar eenmaal op Curaçao lukte dat loslaten niet. “Ik heb er veel voor gebeden en met mensen gepraat. Ik wist dat de organisatie EuroRelief waar ik voor werkte me graag terug zag komen. Inhoudelijk zag ik het zelf ook zitten, maar ik zou geen inkomsten hebben. Ik wilde daarom graag weten of het Gods wil was dat ik terug zou gaan. Mijn begeleider zei: ‘Leg het bij God neer en kijk wat er gebeurt.’ Toen merkte ik dat God tegen me zei: ‘Je mag vertrouwen en Ik zal voorzien in alles wat nodig is; Ik ga met je mee.’ Het verbaasde me hoe duidelijk dit naar voren kwam. Zo las ik in een dagboekje dat God zal voorzien in al je tekorten. Ik kon er niet omheen; heel bijzonder.”

Toen Debora de knoop eenmaal had doorgehakt gaf dat rust. Nu er een officieel einde is gekomen aan haar studententijd kan ze zich focussen op haar komende terugkeer naar Moria. Dat betekent vooral: werken, sparen en inkomsten werven. Want om daar vrijwilligerswerk te kunnen doen moet je zelf je onderdak en je eten betalen. “EuroRelief wil al het geld aan hulp besteden”, legt Debora uit. “De mensen daar hebben wel respect voor vrijwilligers als ze horen dat je moet betalen om vrijwilligerswerk te kunnen doen. Ze beseffen dat je er puur bent om hen te helpen. Zodra ik het financiële plaatje rond heb wil ik vertrekken. Eind augustus hoop ik er eigenlijk wel te zijn.”

En dan? “Daar waar hulp nodig is, wil ik helpen.” Waarschijnlijk gaat ze net als de vorige keer aan de slag als case worker, het een op een helpen van mensen. Het zijn juist ook de mensen, de persoonlijke verhalen, waardoor Debora Moria niet los kan laten. “Zo was er tijdens mijn laatste verblijf een meisje van 19 dat mij pas in mijn laatste weken daar genoeg vertrouwde om haar verhaal te vertellen. Als je dan moet zeggen dat je over een weekje weggaat dan is dat hartverscheurend. Ook hield ik een kindje vast met bevroren voetjes; zijn moeder keek wezenloos voor zich uit. Zij hadden de overtocht naar Lesbos in de winter gemaakt. Dat zijn beelden die je niet meer vergeet.” Er is ook dankbaarheid van vrouwen die Debora heeft kunnen helpen. Een vrouw bijvoorbeeld die met een slechte gezondheid in Moria aankwam en uiteindelijk vrij snel in Parijs belandde. “Ik heb haar geholpen de eerste stappen in haar procedure te zetten. Zonder die stappen was ze nu niet in Parijs geweest. Voor haar maakte dat het verschil. Je kunt de regelgeving niet veranderen, maar je kunt het leven wel draaglijk maken voor mensen en ze bijstaan.”

Debora is op dit moment nog op zoek naar bedrijven, kerken of mensen die haar financieel willen ondersteunen, eenmalig of periodiek. Iedere euro is welkom, zodat ze binnenkort af kan reizen naar Lesbos. Debora: “God roept mij en ons allemaal om te vechten tegen onrecht en daar iets tegen te doen. Om mensen die lijden onder onrecht verlichting te geven. Ik wil een lichtje zijn in de duisternis, vanuit mijn geloof. Niet met woorden, je mag in het kamp niet evangeliseren, maar wel met daden.”

Volg Debora via haar website www.deboraopweg.nl Debora steunen? Graag natuurlijk! Ook hiervoor kun je terecht op deboraopweg.nl